برای رحیم برگی، مدالِ طلای قهرمانی جهان، فقط تکه‌ای از فلزِ درخشان نیست. او پس از سال‌ها مبارزه روی تاتامی‌های داغِ مسابقات جهانی، به حقیقتی دست یافته که جنسش با بقیه متفاوت است: «مدالی که به نام امام رضا (ع) گره بخورد، دیگر مادی نیست؛ مقدس است.»

سفرِ ۳۲ ساله؛ از کشتیِ پدر تا دفاع شخصی

قصه‌ی برگی، قصه یک شبه نیست. حکایتی است از ۳۲ سال عرق ریختن، از همان ۶ سالگی که کشتی را در آغوش پدرش آموخت تا امروز که ۲۰ سال است در دنیای پیچیده دفاع شخصی می‌رزمد. او از سال ۱۳۹۵ که پای در میادین بین‌المللی گذاشت، می‌دانست که راه قهرمانی، راهی است سخت و پر از رقیبانِ سرسخت از کره و سنگاپور گرفته تا مکزیک.

اما نقطه عطف این روایت، نه آن سکوی قهرمانی در کره جنوبی، که تصمیمی بود که او در خلوت خود گرفت. اهدای مدال طلا، برای این ورزشکار فراتر از یک بخشش ساده بود. او می‌گوید: «این مدال را هدیه دادم تا برای جوان‌ها، چیزی فراتر از یک افتخارِ شخصی باشد.

خواستم نشانه‌ای باشد از ارادت قلبی‌ام؛ پیوندی میان مشت‌های گره‌کرده در مسابقات رزمی و قلبی که برای امام رضا (ع) می‌تپد.»

برگی با لحنی که از آرامشِ یک باورِ عمیق سرچشمه می‌گیرد، ادامه می‌دهد: «وقتی مدال را به آستانِ مقدس اهدا کردم، گویی باری از دوشم برداشته شد. مدالی که از امام رضا (ع) می‌گیری، دیگر فقط متعلق به تو نیست؛ متعلق به تمامِ کسانی است که به آن ایمان دارند.»

حالا چشم‌های او به سال ۲۰۲۶ دوخته شده است. هدفی بزرگتر از همیشه: ایستادن دوباره بر بلندترین سکوی دنیا، اما این بار با نیتی متفاوت. او می‌گوید: «من دوباره برای طلا می‌جنگم، نه برای خودم؛ بلکه برای اینکه این بار آن را مستقیم به آستان قدس رضوی تقدیم کنم.»

وقتی از او پرسیدم که چرا این مدالِ قهرمانی را «نشان ارادت» می‌نامد و چرا آن را به جای نگه داشتن در ویترینِ شخصی‌اش، به آستانِ رضوی اهدا کرده است، رحیم برگی با مکثی که حکایت از عمقِ این تصمیم داشت، گفت: «این مدال برای من دیگر یک شیء مادی نیست؛ این یک سند است؛ سندِ ارادت من به حضرت رضا (ع). وقتی می‌پرسم چرا عنوانِ “نشان ارادت” را برایش انتخاب کرده است؟ وی می‌گوید که این مدال برای من تبدیل به یک “نشان” شده است؛ نشانی از اینکه تمامِ آن سال‌های سختِ تمرین، همه آن ضربات و فشارها در مسیرِ مسابقات، در نهایت قرار بوده به یک مقصدِ معنوی ختم شود. مدالی که به نام امام رضا (ع) گره بخورد، دیگر رنگِ طلا ندارد، رنگِ خلوص دارد.»

این گزارش، داستانِ مردی است که یاد گرفته چگونه قدرتِ بدنی‌اش را با لطافتِ ایمان پیوند بزند.

رحیم برگی امروز برای جوانان، تنها یک قهرمان دفاع شخصی نیست؛ او الگوی کسی است که می‌داند «قهرمان واقعی»، کسی است که مدالش را وسیله‌ای برای اتصال به چیزی فراتر از این دنیای خاکی قرار می‌دهد.